Έτσι άρχισαν όλα…

“Η αφετηρία του gay pride είναι μία επέτειος μνήμης απέναντι σ’ ένα περιστατικό που συνέβη στη Νέα Υόρκη στις 28 Ιουνίου 1969. Τότε, στο gay bar “Stonewall Inn”, υπήρξε εισβολή από βαριά οπλισμένους άνδρες των ειδικών δυνάμεων, με πρόφαση την παράνομη πώληση οινοπνεύματος, σε μια σειρά αλλεπάλληλων επιδρομών σε ανάλογα μπαρ της περιοχής κι ενώ η γενική παρενόχληση των ομοφυλόφιλων και τρανσεξουαλικών ατόμων είχαν καταντήσει ρουτίνα.

Οι συλλήψεις και η βία που ακολούθησε, εξαγρίωσαν τον κόσμο, που βρισκόταν έξω από το μπαρ, με αποτέλεσμα να επιτεθούν στα αστυνομικά οχήματα με πέτρες, μπουκάλια, ακόμη και δοχεία απορριμάτων. Στη συνέχεια μαζεύτηκε πολύ μεγάλο πλήθος για να διαμαρτυρηθεί, με αποτέλεσμα οι συγκρούσεις με την αστυνομία να συνεχιστούν για τις επόμενες μέρες και νύχτες.

Τον επόμενο μήνα, οι gay ακτιβιστές κυκλοφόρησαν φυλλάδια, απαιτώντας μια μαζική «συγκέντρωση για την ομοφυλοφιλική απελευθέρωση». Η συμμαχία που σχηματίστηκε από τη συνεδρίαση υιοθέτησε την ονομασία «Gay Απελευθερωτικό Μέτωπο» (Gay Liberation Front). Ανάμεσα στις διεκδικήσεις της ήταν να σταματήσει η παρενόχληση από την αστυνομία, η προστασία στον εργασιακό χώρο, η ανάκληση των νόμων περί σοδομισμού και η θέσπιση νομοθεσίας κατά των διακρίσεων.

Ακολουθούσαν και άλλα συλλαλητήρια διαμαρτυρίας και δημιουργήθηκαν οργανώσεις για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων και λεσβιών σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό θεωρήθηκε το πρώτο σύγχρονο gay κίνημα. 

Τον επόμενο χρόνο πραγματοποιήθηκε η «Πορεία για στο Stonewall» σε ανάμνηση του γεγονότος και συγχρόνως ως διαδήλωση διαμαρτυρίας κατά των διακρίσεων και της βίας που ασκήθηκαν στους ομοφυλόφιλους, λεσβίες και τρανσεξουαλικούς της Νέας Υόρκης. Υπό τη στενή έννοια του όρου, θα μπορούσε να θεωρηθεί ως η πρώτη μορφή gay pride που υπήρξε ποτέ.

Στην 30η επέτειο των γεγονότων της Νέας Υόρκης, το 1999, το μπαρ Stonewall ανακηρύχθηκε ως Μνημείο Εθνικής Κληρονομιάς, ενώ στην 40η επέτειο, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα, ανακήρυξε τον Ιούνιο του 2009 Μήνα Περηφάνιας των ΛΟΑΤ.”

(πηγή wikipedia)

O καθένας από εμάς έχει κάνει την προσωπική του ανάλυση και αξιολόγηση, εκφέροντας απόψεις για το συγκεκριμένο ζήτημα. Σχετικά με τη σημερινή ημέρα «Υπερηφάνειας», δεν θα πω πολλά λόγια. Μόνο αυτό:

Σέβομαι και στηρίζω την οποιαδήποτε μορφή διαφορετικότητας, τη θέσπιση νομοθεσίας κατά όλων των διακρίσεων και μοιράζομαι μαζί σας μερικές φωτογραφίες (από το προσωπικό μου αρχείο) από τη μεγάλη παρέλαση στο Φεστιβάλ Υπερηφάνειας, στο Amsterdam, στην οποίο έχω παρευρεθεί πριν από λίγα καλοκαίρια, και στην οποία, πολύ μεγάλη εντύπωση μου έκανε το γεγονός, πως τη μεγάλη παρέλαση «άνοιξε» το Δημοτικό Συμβούλιο της πόλης, ο Στρατός και η Αστυνομία.

Στην παρέλαση, στο Amsterdam, παραδοσιακά, συμμετέχουν εκατοντάδες οικογένειες και παιδιά, ενώ ο αριθμός των δεκάδων χιλιάδων θεατών και υποστηρικτών, κάθε χρονιά, ξεπερνά κατά πολύ την προηγούμενη.

“Pride is holding your head up when everyone around you has theirs bowed. Courage is what makes you do it.” ― Bryce Courtenay

16 χρόνια πριν. Παιχνίδι Αποέλ – Αέλ. Εκείνη την περίοδο, με την παρέα, δεν χάναμε παιχνίδι ποδοσφαίρου ή καλαθόσφαιρας όσο κι αν προσπαθούσαμε να καταλάβουμε τι στο καλό είναι το «οφσάιντ».

Καθόμασταν ήσυχοι, στις κερκίδες, μόλις ξεκίνησαν τα επεισόδια. Θυμάμαι ήμασταν 5 άτομα. 2 αγόρια και 3 κορίτσια. Η φίλη μου, η Ρένα, πρότεινε να καθίσουμε ήσυχοι μέχρι να ηρεμήσουν τα πνεύματα και μετά να αποχωρήσουμε σιγά – σιγά από το γήπεδο. Θυμάμαι έξαλλους, μανιακούς, τρελούς, «φίλαθλους» (χούλιγκαν) να τρέχουν, να φωνάζουν, να βρίζουν, να ουρλιάζουν, λες και βρισκόμασταν σε πεδίο μάχης.

Η Ρένα επέμενε: «Αν καθίσουμε ήσυχοι δεν θα μας πειράξει κανείς. Είστε 2 αγόρια, είμαστε 3 κορίτσια, δεν προκαλούμε, δεν έχουμε βαμμένα μάτια, μαλλιά, αυτιά, δεν κρατούμε ρόπαλα, κροτίδες, πέτρες, θα περάσουμε απαρατήρητοι».

Την ακούσαμε. Θυμάμαι ακόμα την κλωτσιά, σε απόσταση εκατοστών από το δεξί μου μάτι. Το επόμενο πράγμα που θυμάμαι, είναι να με τρέχουν στα αποδυτήρια για ιατρική περίθαλψη. Παρολίγον να χάσω το δεξί μου μάτι! Το βράδυ, στις ειδήσεις, η γνωστή (παραδοσιακή πια) ανακοίνωση… «Αγώνας Αποέλ – Αέλ. Δύο τραυματίες. Ο διαιτητής κι ένας φίλαθλος».Όπως καταλαβαίνετε, ήμουν ο φίλαθλος, κι ας ακούγεται αστείο. Από τότε, δεν πάτησα το πόδι μου, ποτέ ξανά, σε κανένα γήπεδο.

16 χρόνια μετά. Δεν έχει σημασία ποιος με τραυμάτισε. Ούτε ποια ομάδα υποστήριζε. Πραγματικά δεν είναι αυτό το θέμα της μικρής μου ιστορίας. Αυτό που έχει σημασία, είναι ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται και ας πέρασαν από πάνω μας τρεις – τέσσερις κυβερνήσεις, οι οποίες, προφανώς (πες αλεύρι!) δεν κατάφεραν να κάνουν τίποτα για να λυθεί ο «γόρδιος δεσμός». Στην τελική, ότι δεν λύνεται… κόβεται. Ψάξτε το λίγο, όπως ψάξαμε κι εμείς να μάθουμε, επιτέλους, τι είναι το “οφσάιντ!”.