ΟΙ ΦΑΡΑΩ ΒΓΗΚΑΝ ΒΟΛΤΑ…

Όταν έφυγα με τους φίλους μου για Κάιρο…

Το βράδυ, το Κάιρο μοιάζει με τη Νέα Υόρκη ή με τη Βουδαπέστη, εάν προτιμάς. Λίγο τα φώτα (τα πολλά, έντονα φώτα), λίγο τα πελώρια κτίρια και ο Νείλος με τα ποταμόπλοια, δημιουργούν, πώς να το πω τώρα, μία «μαγική ατμόσφαιρα» μάλλον, βγαλμένη απ’ το βιβλίο της Άγκαθα Κρίστι, «Έγκλημα στο Νείλο», όπου ως ένας καινούργιος περιπλανώμενος Ηρακλής Πουαρώ, δεν ψάχνω το δολοφόνο, αλλά την ενέργεια της πόλης, η οποία σε ταξιδεύει 2800 – 2200 χρόνια π.Χ., τότε που η πρωτεύουσα της Αιγύπτου, ονομαζόταν «Μέμφις» και οι Φαραώ κατασκεύαζαν τις πρώτες Πυραμίδες…

cairo2008 147

Το πρωί, τα πράγματα είναι τόσο διαφορετικά. Η τσιμεντένια πόλη, οι μελαψοί άνθρωποι με τις χρωματιστές μαντίλες, η σκόνη της ερήμου, οι καμήλες, οι ακαθαρσίες, τα fiat και τα seat του 1980, τα ταξί με τις φλοκάτες, τα τρανζίστορ και τα λαμπιόνια, ο λερωμένος Νείλος (αν έχεις την ατυχία και πέσεις μέσα, θα κολλήσεις όλες τις αρρώστιες του αρχαίου, του μέσου και του νέου βασιλείου) με καπάκι ένα ‘σκοτεινό’ μουσείο (το καλύτερο, ίσως, μουσείο στον κόσμο!) πλημμυρισμένο με εκατοντάδες σκονισμένους θησαυρούς, κάνουν το Κάιρο να μοιάζει… ανεκτίμητο.

cairo2008 029

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Ο κολλητός μου, τότε, ο Φωκίωνας, μου πρότεινε να πάμε για λίγες μέρες στο Κάιρο. «Για σαφάρι στην έρημο», είπε, «είναι η ευκαιρία μας!», συνέχισε μ’ ενθουσιασμό. «Θα μας φιλοξενήσει ο ξάδελφός μου». Μόνιμος κάτοικος εκεί, τα τελευταία δύο χρόνια.

Να σου πω όλη την αλήθεια, δεν έχω καλό προσανατολισμό. Καμιά φορά, τα σύννεφα του χειμώνα με κουράζουν. Ο καιρός στο Κάιρο τον Απρίλη είναι ιδανικός. Θα είχαμε δωρεάν διαμονή και προσωπικό οδηγό, έτσι, τώρα που το σκέφτομαι ξανά, ο Φωκίωνας δεν χρειάστηκε να με πείσει. Είπα αμέσως το «ναι».

cairo2008 013

Τον ξάδελφό του δεν τον είχα δει ποτέ, ωστόσο λίγο πριν από την κάθοδό μας στην Αίγυπτο, ανταλλάξαμε πολλά ηλεκτρονικά μηνύματα. Λίγο οι γνωστές μου απορίες για τον καιρό, λίγο η ενημέρωση για τα μουσεία και τα μνημεία της πόλης, καθώς επίσης και ο βασανιστικός προγραμματισμός μου για το κάθε δευτερόλεπτο που θα περνούσαμε στην πόλη, έκαναν την επικοινωνία μαζί του απαραίτητη. Κι εκείνος ο άμοιρος, μου απαντούσε. Σ’ όλα τα παλαβά μηνύματα, για το πού βρίσκεται ο κάθε τάφος, η κάθε μούμια και η κάθε πέτρα που ποθούσα να εξερευνήσω.

cairo2008 108

Μια καλή μέρα, ο καημένος ο άνθρωπος δεν άντεξε στο παραλήρημα και μου απάντησε εξαντλημένος. «Σταμάτα τον προγραμματισμό! Βρίσκομαι τρία χρόνια εδώ και δεν πήγα ούτε τις Πυραμίδες να δω. Το μυστικό βρίσκεται στους ρυθμούς της πόλης. Η μαγεία κρύβεται εκεί έξω, στους δρόμους, στους ανθρώπους της. Ας τους βασιλιάδες στην ησυχία τους και βρες αυτό που ψάχνεις, στο παρόν».

Είχε απόλυτο δίκιο, αλλά ποτέ δεν έμαθα. Το παρελθόν μας, άλλωστε, δημιούργησε το παρόν και το παρόν θα φέρει αύριο το μέλλον. Η εξέλιξη, είναι μια συναρπαστική διαδικασία που έχει τη δική της γοητεία κι ας χάθηκαν οι Φαραώ από προσώπου γης.

cairo2008 074

Κάιρο. Απρίλης του 2008. Νύχτα στις αφίξεις. Ο οδηγός κρατούσε μια ταμπέλα, με ανορθόγραφα τα ονόματά μας. Φορτώσαμε τις αποσκευές μας στο μαύρο αυτοκίνητο. Κάθισα στη θέση του συνοδηγού. Διασχίσαμε τη μεγάλη γέφυρα. Το βράδυ, η πόλη είναι όμορφη. Τα πρώτα πλωτά εστιατόρια έκαναν την εμφάνισή τους στις όχθες του ποταμού Νείλου. Κοίταζα απ’ το παράθυρο τα ποταμόπλοια που με ταξίδευαν σ΄ άλλες εποχές.

cairo2008 135

Τη μέρα, η πραγματικότητα της πόλης και του υπερήλικα ποταμού αλλάζει, είναι κάπως διαφορετική. «Απογοητευτική» μπορώ να πω, γιατί πολύ απλά… δεν είναι τέλεια. Στα χρόνια που ακολούθησαν, η διαφορετικότητα της πόλης με οδήγησε ξανά κοντά της, ακόμα τρεις φορές.

cairo2008charis 071

Έτσι περπάτησα στους δρόμους της, κάνοντας δεκάδες παζάρια στην Αγορά του Αλ Χαλίλι, εκεί που αγόρασα τον πρώτο μου ναργιλέ κι έπαθα την πρώτη μου δηλητηρίαση γιατί έπρεπε να δοκιμάσω όλους τους φρέσκους χυμούς της αγοράς. Κι όταν πια ξεσκόνισα το Κάιρο, ένα απομεσήμερο του Μάρτη, έφτασα μέχρι τη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, εκεί που ο χρόνος σταμάτησε, αλλά η αλήθεια επανερχόταν ακλόνητη.

cairo2008 097

Απρίλης του 2008. Βρέθηκα στην Γκίζα. Στήθηκα μπροστά από τη μνημειακή Σφίγγα. Έμεινα να την κοιτάζω με δέος και θαυμασμό. Οι “θεοί” βγήκαν βόλτα. Αποχαιρέτησα τον Χέοπα, τον Χεφρήνα και τον Μυκερίνο. Οι Φαραώ δεν τσιγκουνεύονται τελικά! «Θα τα πούμε μια άλλη φορά. Σε κάποια άλλη ζωή ίσως…».

cairo2008 131

ΦΑΝΑΤΙΚΟΣ ΝΟΣΤΑΛΓΟΣ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ

Γεννήθηκα 21 Ιουνίου, τη μεγαλύτερη ημέρα του χρόνου, την Ευρωπαϊκή Ημέρα Μουσικής και την Παγκόσμια Ημέρα Υδρογραφίας. Δεν αφήνω τίποτα στην τύχη. Προγραμματίζω το καθετί. Προτιμώ τα παρασκήνια και την ασφάλειά τους. Καμιά φορά, κοιτάζω ψηλά στον εξώστη και φτιάχνω απροσδόκητες ιστορίες. Ύστερα, επιστρέφω πίσω, στις γραμμές των τρένων, εκεί όπου οι φίλοι μου με αναζητούν.

Ζω σε κάποιον άλλον πλανήτη, καταδικασμένος μια ζωή, να ετοιμάζω εκείνο το ταξίδι, στριμωγμένος στο μικρό αυτοκίνητο, φορτωμένος το χιλιοφορεμένο σακίδιο, μακριά, στους αμπελώνες της Τοσκάνης. Δεν θέλω να μπει το καλοκαίρι. Φανατικός νοσταλγός του χειμώνα…

12141750_10203726874211874_6706818793487956557_n

Το “Όσο χρειαστεί” είναι το πρώτο μου βιβλίο. Κυκλοφόρησε στις 2 Φεβρουαρίου του 2013, με μια λιτή παρουσίαση, στη γενέτειρά μου, την παλιά Λευκωσία, στη Γκαλερί “Αισχύλου 83”.

IMG_2503

Παρασκευή και 13, το Σεπτέμβριο του 2013, συνεργάζομαι με με το νεοφερμένο ειδησεογραφικό portal, το www.tothemaonline.com, όπου αρθρογραφώ για 30 βδομάδες τη χιουμοριστική στήλη “Casual Fridays”, με μοναδικό όπλο, το χιούμορ μου φυσικά, μεταφέροντας, παράλληλα, το αγαπημένο μου μότο: “Η σοβαροφάνεια βλάπτει σοβαρά την υγεία!”. Η συνεργασία μας ολοκληρώνεται, το Μάρτιο του 2014, με 30 συνολικά “αλλιώτικα” άρθρα, οι αναγνώσεις των οποίων ξεπέρασαν τα 25,000 views.

6 MONTHS CASUAL FRIDAY

Το Σάββατο, 30 Νοεμβρίου του 2013, παρουσιάζεται στη Λεμεσό, το παραμύθι μου “Το Ταξίδι του Ατρόμητου Δοντούλη”, βασισμένο σε μία ιδέα της ORB – A Marketing and Communications Boutique”, για την “Dr Zenonos – The Dental Clinic”, μέσα στα πλαίσια της Κοινωνικής Ευθύνης της κλινικής εμπνευσμένο από την καινούργια εκπαιδευτική σειρά με γενικό θέμα “Οι Περιπέτειες στη Δοντούπολη”.

Το παραμύθι μεταφράζεται και κυκλοφορεί σε 4000 αντίτυπα, σε τρεις γλώσσες (ελληνικά, αγγλικά, ρωσικά), παρουσιάζεται σε ιδιωτικά νηπιαγωγεία και σχολεία και διανέμεται δωρεάν από την κλινική. Παράλληλα, έχει εγκριθεί για τη βιβλιοθήκη του Δασκάλου, στα Δημοτικά σχολεία της Κύπρου.

10433100_10152256292726245_4457853788131189068_n 2

Ένα χρόνο μετά, την Κυριακή 9 Φεβρουαρίου του 2014, το βιβλίο μου, “Όσο χρειαστεί”, παρουσιάζεται για πρώτη φορά στη Λεμεσό, γιορτάζοντας, παράλληλα, ένα χρόνο επιτυχημένης κυκλοφορίας.

_DSC0730

Τόσο το “Όσο Χρειαστεί” όσο και “Το Ταξίδι του Ατρόμητου Δοντούλη”, είναι υποψήφια στα Κρατικά Βραβεία Εκδόσεων και Λογοτεχνίας, για το 2013, του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού.

Τον Ιούνιο του 2014, συμμετέχω στη συλλογική έκδοση “Μεγάλωσα στην Κύπρο, ρε!”. Από το οπισθόφυλλο της έκδοσης της a bookworm publication ξεχωρίζω τα εξής:

“Σε μια περίοδο που πασχίζει να βγάλει άκρη με τα πάσης φύσεως μπερδέματά της, δέκα Κύπριοι συγγραφείς γράφουν για τη χώρα που «αναγιώθηκαν τζαι’ κόμα αναγιώννουνται».

Πότε αρνούμενοι και πότε επιδιώκοντας να την καταλάβουν, άλλοτε περιγράφοντας πώς είναι ή πώς την ονειρεύονται, δανείζουν τις λέξεις τους για να κατασκευάσουν μικρές κυπριακές «ανταποκρίσεις».

Οι δέκα σύντομες ιστορίες τους συνθέτουν μια ετερόκλητη πινακοθήκη κάτω από την πολύχρωμη ομπρέλα της ατάκας «Μεγάλωσα στην Κύπρο, ρε!».

c18b

Από το Νοέμβριο του 2014, ξεκίνησα να γράφω για  “43 Χαμόγελα!”, όπου “συναντώ” τον εαυτό μου και 42 ακόμη γνωστούς και άγνωστους φίλους, οι οποίοι μοιράζονται μαζί μου “συνηθισμένα πράγματα”, μεταφέροντας μηνύματα αισιοδοξίας, χαρίζοντας χαμόγελα και προγεύματα στα παιδιά.

Τα “43 Χαμόγελα!” είναι “43 άνθρωποι, έκδηλα περίεργοι, ρομαντικοί και ανήσυχοι, γνωστοί και άγνωστοι, φίλοι και «εχθροί», οι οποίοι ζουν ανάμεσά μας, τρέχουν στο δρόμο, τους βρίσκω στο πρώτο κάθισμα του λεωφορείου, στο απέναντι παγκάκι, στο διπλανό γραφείο, στο μπροστινό ταξί, όπου τολμούν να μοιραστούν μία ιστορία τους, μαζί μου. Κάποιοι κοιτούν τους δείκτες στα ρολόγια, τους περαστικούς στα πεζοδρόμια, τα φώτα της πόλης, περνώ λίγες στιγμές μαζί τους και μετά, ο καθένας συνεχίζει το ταξίδι του. Μέχρι να ανταμώσουμε ξανά ή ίσως και ποτέ…”.

teaser 1

Το Δεκέμβριο του 2014, κυκλοφορεί και παρουσιάζεται στη Λεμεσό, το παραμύθι μου “Οι Φωτεινοί Δοντούληδες και ο Μαγεμένος Γαλαξίας”, το δεύτερο παραμύθι από την εκπαιδευτική σειρά “Οι περιπέτειες στη Δοντούπολη, σε συνεργασία και πάλι με την Dr. Zenonos – The Dental Clinic και την Orb Communications. Το παραμύθι, κυκλοφορεί στα ελληνικά, αγγλικά και ρωσικά και διανέμεται δωρεάν από την κλινική, στα πλαίσια της κοινωνικής της ευθύνης. Πρόσφατα, ανακοινώθηκε η υποψηφιότητά του στα Κρατικά βραβεία Εκδόσεων και Λογοτεχνίας 2014, του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού.

Cover 3

Profile

Τον Αύγουστο του 2013, μετακόμισα στη Λεμεσό και σήμερα δημιουργώ στο Tree Creative Room.

tree logo-01 2